Jan Bakelants vindt dat Wout van Aert zijn kansen in de WK-wegrit van Montréal verspeelde door op 87 kilometer van de streep mee te springen met Mathieu van der Poel. “Dat was niet nodig”, zei de oud-prof in het Sporza-programma Wielerclub Wattage. Volgens Bakelants had Van Aert afwachtender moeten koersen, zoals Mads Pedersen deed.
Bakelants, een goede vriend van Van Aert, sprak met spijt over de keuze van zijn landgenoot. “Wout is een heel goede vriend en ik vind het dan ook heel jammer voor hem”, zei hij. “Wout wist dat dit parcours kantje boord was. Dan moet je het jezelf niet nóg lastiger maken.” De zware omloop in Canada was volgens hem juist een reden om krachten te sparen. “Dit was een unieke kans voor Wout.”
Volgens Bakelants was de sprong ook tactisch overbodig. Met Maxim Van Gils zat er al een Belg mee in de groep rond Van der Poel. Bakelants noemde Van Gils “onze derde grootste troef”. Die had volgens hem Van der Poel kunnen jennen door niet mee op kop te rijden. Hij plaatste ook een kanttekening bij de rolverdeling: “Ik denk trouwens niet dat Wout aan de start stond als kopman.”
Zo verliep de koers van Van Aert
Het WK werd zondag 27 september verreden over 273,7 kilometer. Van Aert ging op ongeveer 90 kilometer van de finish mee in een aanval met onder anderen Van der Poel, Primož Roglič en Quinn Simmons, blijkt uit het verslag van Sporza. Zo’n dertien kilometer later begon Van der Poel de groep uit te dunnen. Van Aert was een van de eersten die moest lossen.
Toen ook Remco Evenepoel het moeilijk kreeg, schakelde Van Aert over naar een helpende rol. Hij bracht Evenepoel terug bij de favorieten en reed zich daarna leeg tot op 38 kilometer van de streep. “Het was super zwaar en voor mij té zwaar”, zei Van Aert na afloop tegen Sporza. “Ik heb een goeie koers gereden, maar op 4 of 5 ronden van het einde ging het licht al uit.” Over de aanval zelf had hij geen spijt: “Hij was de juiste man om mee op pad te gaan. Ik baal ervan, maar er zat niet meer in.”
De wereldtitel ging naar de Amerikaan Brandon McNulty, die won in 6 uur, 17 minuten en 4 seconden. Michael Matthews pakte op 13 seconden het zilver, Van der Poel won het brons. Simmons werd vierde, Isaac del Toro vijfde. Pedersen, het voorbeeld dat Bakelants aanhaalt, eindigde als zesde op amper 14 seconden van de winnaar. Evenepoel werd twaalfde.
Ook kritiek op Van der Poel
Ook Van der Poel kreeg kritiek. “Van der Poel blonk en brieste op het WK. Het is dan ook een klein beetje een anticlimax dat niet hij, maar McNulty wereldkampioen is geworden”, zei hij. In hetzelfde programma waren de meningen over de lange aanval van de Nederlander verdeeld. Eddy Planckaert vond de actie “stom”, Tom Boonen noemde het “een knappe actie van Mathieu”.
Het was niet de eerste keer dat Bakelants zich kritisch uitliet over de aanloop van beide renners. In zijn column in Het Laatste Nieuws, enkele dagen voor het WK, plaatste hij al vraagtekens bij hun late vertrek naar Canada, meldde IDL Pro Cycling. Van Aert bleef na de Vuelta een week thuis in België, Van der Poel reed de Ronde van Luxemburg. Beide renners vlogen pas op dinsdag voor de wedstrijd naar Montréal. Bakelants vreesde dat de jetlag zou meespelen.
Een gemiste kans in een sterk seizoen
Voor Van Aert is de teleurstelling groter omdat zijn seizoen zoveel beloofde. Op 12 april won hij Parijs-Roubaix, zijn eerste monument. De Tour de France miste hij na een val op zijn tijdritfiets. In de Vuelta herpakte hij zich met twee ritzeges en de puntentrui, al zakte zijn vorm in de slotweek wat weg. Zijn trainer Mathieu Heijboer zei tegen Sporza dat Van Aert in die Vuelta dichter bij zijn beste niveau zat dan ooit.
Op het WK haalde Van Aert eerder twee keer zilver: in 2020 in Imola en in 2023 in Glasgow, achter Van der Poel. In 2022 werd hij vierde in Wollongong. De WK’s van 2024 en 2025 reed hij niet. Sporza schreef voor het WK al dat een afwachtende Van Aert in een sprint eerder een ereplaats dan de titel zou halen. Een vroege aanval leek de enige weg naar goud.
Daar zit voor SportNova de kern van de discussie. Bakelants wijst op Pedersen, die met een afwachtende koers op 14 seconden van de titel eindigde. Tegelijk haalde ook Pedersen het podium niet. Van Aert koos voor de gok die vooraf als zijn beste kans werd gezien. Dat hij daarna zijn eigen kansen opgaf om Evenepoel terug te brengen, zegt iets over de rolverdeling in de Belgische ploeg, waar Bakelants zelf al op wees.
Na Montréal nam Van Aert eerst afstand van de fiets. “Ik kom zeker en vast terug in de modder, maar nu gaat de fiets eerst even in de fietszak”, zei hij in Montréal. Ook op het EK van 4 oktober in Slovenië staat hij niet aan de start.
